پس از شهرت گرفتن یک اپلیکیشن تلفن همراه برای بررسی غذا اکنون «اوپنایآی» نیز به فکر عرضه یک فناوری افتاده است که غذاها را اسکن میکند. این فناوریها به رغم سودمند بودن، نگرانیهایی را نیز به همراه دارند.
به گزارش ایسنا، تصور کنید در یک جشن عروسی هستید، بشقابتان را در دست دارید، به ۴۰ نوع غذا نگاه میکنید و یک دوربین هوش مصنوعی همه غذاها را اسکن میکند. ماه گذشته «بافهچت»(BuffetGPT) به عنوان یک اپلیکیشن تلفن همراه به منظوری جلوگیری از انتخاب اشتباه غذا به سرعت در فضای مجازی پخش شد.
اکنون شرکت «اوپنایآی»(OpenAI) در مسیر عرضه اولین دستگاه پوشیدنی خود در سال جاری است که همین کار را انجام میدهد؛ با این تفاوت که همیشه در حال تماشاست و شما رضایت ندادهاید که در مجموعه دادهها باشید.
به نقل از یوسی استراتژیز، با چنین فناوری جالبی، شکاف بین «ابزار سرگرمکننده هوش مصنوعی» و «کابوس حریم خصوصی» فرو میریزد. مهمانان عروسی و شرکتکنندگان در رویدادها در شرف تبدیل شدن به شرکتکنندگان ناخواسته برنامه آموزش غذا به هوش مصنوعی هستند.
اوپنایآی در حال ساخت فناوری جدیدی است که در اواخر سال ۲۰۲۶ عرضه خواهد شد. ایربادها یا عینکهای واقعیت افزوده را در نظر بگیرید که بوفهها را به صورت در لحظه اسکن میکنند.
دکتر «تیمنیت گبرو»(Timnit Gebru) سرپرست سابق هوش مصنوعی اخلاقی گوگل، این نوع فناوری را «نظارت رستوران» مینامد که بدون رضایت، از مشتریان رستورانها عکس میگیرد. برخلاف بافهچت که در آن شما تلفن خود را به سمت غذاها نشانه میگیرید تا آنها را اسکن و کنترل کنید، دستگاههای پوشیدنی به طور مداوم ضبط میکنند.
هر بشقاب، هر شخص و غذای هر فرهنگی در یک عروسی به دادههای آموزشی تبدیل خواهد شد. این فناوری، تصمیمهای غذایی روزمره را هدف قرار میدهد. این بدان معناست که دستور العملهای خانوادگی شما میتواند در یک مدل شرکتی به پایان برسد؛ به ویژه که برنامههای عینک هوشمند «اپل»، رقابت هوش مصنوعی پوشیدنی را تسریع میکنند. رویدادهای فرهنگی بیشترین ضربه را خواهند خورد. عروسیها، اجتماعات مذهبی و جشنهای خصوصی در حال حاضر قوانین ناگفتهای را درباره عکسهای غذا دارند.
ممکن است عینک یک مهمان، دستور پخت غذای مادربزرگتان را به یک مجموعه داده هوش مصنوعی بدهد و شما متوجه نخواهید شد. این مشابه روشی است که فناوریهای هوش مصنوعی به واسطه آن در حال حاضر بدون نظارت به محلهای کار نفوذ کردهاند. این پارانویا نیست، بلکه نقطه پایان منطقی حضور هوش مصنوعی در همه جاست. هوش مصنوعی، راحتی واقعی را فراهم میکند اما هزینه آن از بین رفتن استقلال شما در رویدادهای خصوصی است.
شرکت آمریکایی پژوهش و طراحی تجربه کاربری «نیلسن نورمن گروپ»(Nielsen Norman Group) اخیرا نتایج اولین بررسی واقعی را درباره فناوریهای هوش مصنوعی منتشر کرده است. آمار منتشرشده نشان میدهد که زمان تصمیمگیری از ۴.۲ دقیقه به ۱.۸ دقیقه کاهش یافته و رضایت ۲۷ درصد افزایش یافته است و ۶۸ درصد کاربران از کاهش فلج تصمیمگیری خبر میدهند.
این یک ترفند تبلیغاتی نیست، بلکه واقعاً پشیمانی «باید آن را امتحان میکردم» را برطرف میکند و گسترش نفوذ هوش مصنوعی را در تصمیمگیریهای روزمره اثبات میکند. بافهچت مبتنی بر تلفن همراه است و کاربر آن میتواند زمان اسکن را کنترل کند. در مقابل، هوش مصنوعی پوشیدنی همیشه آنلاین است و بشقاب همه را اسکن میکند. هر دو فناوری، نتایج مشابهی را ارائه میدهند. یکی به مرزها احترام میگذارد و دیگری با هر وعده غذایی مانند یک رویداد جمعآوری داده رفتار میکند.
کاربران پلتفرم «ردیت»(Reddit) همین حالا هم درباره بافهچت شوخی میکنند اما نسخه عینک واقعیت افزوده، مرز بین سودمند بودن و تهاجمی بودن را از بین میبرد. این فناوری هرگز از یادگیری از اطرافیان کاربر دست نمیکشد.
انتخابهای غذایی، زمانبندی و اولویتهای فرهنگی همان چیزی است که رستورانها، تهیهکنندگان غذا و پلتفرمهای تحویل غذا را با استفاده از محرکهای رفتاری مورد استفاده هوش مصنوعی برای حفظ تعامل با کاربر آموزش میدهد. فناوریهای سرگرمکننده مانند بافهچت همچنان سرگرمکننده باقی میمانند زیرا از دادههای کاربران درآمد به دست نمیآورند اما به محض ورود شرکتهای بزرگ فناوری، ساختار انگیزشی تغییر میکند.
در این سیستم، شما مشتری نیستید. شما مجموعه دادهها هستید. برخی از گروهها دقیقاً به همین دلیل، استفاده از فناوریهای هوش مصنوعی همیشه فعال را در رویدادهای حضور مشتری متوقف کردهاند.
اگر هوش مصنوعی پوشیدنی به طور پیشفرض در عروسیها و رویدادهای خصوصی مورد استفاده قرار بگیرد، آیا ما حق غذا خوردن بدون بررسی شدن را از دست میدهیم؟
دلیل جذابیت بافهچت، اختیاری بودن آن بود. کاربران بافهچت، تلفن همراه را بیرون میآورند، گزینههای مورد نظر را اسکن میکنند و سپیس آن را کنار میگذارند. گجتهای پوشیدنی این مرز را از بین میبرند. هر وعده غذایی به یک رویداد جمعآوری داده تبدیل میشود. هر مهمان به یک شرکتکننده در آموزش هوش مصنوعی شخص دیگری تبدیل میشود.
پرسش مهم این نیست که آیا این فناوری کارآیی دارد یا خیر. پرسش مهم این است که آیا ما با این که دیگر هرگز در خلوت غذا نخوریم مشکلی نخواهیم داشت.