۲۱ بهمن ۱۴۰۴
به روز شده در: ۲۱ بهمن ۱۴۰۴ - ۱۷:۱۲
فیلم بیشتر »»
کد خبر ۱۱۳۷۷۰۵
تاریخ انتشار: ۱۴:۴۸ - ۱۳-۱۱-۱۴۰۴
کد ۱۱۳۷۷۰۵
انتشار: ۱۴:۴۸ - ۱۳-۱۱-۱۴۰۴

موسیقی دانی که از یک قاتل اعتراف گرفت

موسیقی دانی که از یک قاتل اعتراف گرفت
در اواخر دهه‌ ۳۰، وقتی بازجویان از شکستن سکوت جوانی روستایی به نام هوشنگ امینی (معروف به ورامینی) درمانده بودند، مردی متهم به ۶۷ قتل در اطراف تهران، نامی به میان آمد که هیچ نسبتی با این ماجرا نداشت؛ پرویز یاحقی.

در تاریخ موسیقی ایران، نام‌هایی هستند که فقط با صدا و نغمه‌شان شناخته نمی‌شوند؛ بلکه حضوری انسانی‌تر و رازآلودتر دارند. پرویز یاحقی از همین نام‌هاست. ویولن‌نوازی که زخمه‌هایش بیشتر از آن‌که تکنیکی باشند، اعتراف‌اند؛ اعتراف به اندوه، به تنهایی، به گناهِ ناگفته‌ انسان.

به گزارش ایسنا، کمتر کسی می‌داند که او، روزی نه روی صحنه، بلکه در اتاق بازجویی، نقشی ایفا کرد که نه پلیسی بود و نه قضایی؛ بلکه عمیقاً انسانی بود.

در اواخر دهه‌ ۳۰، وقتی بازجویان از شکستن سکوت جوانی روستایی به نام هوشنگ امینی (معروف به ورامینی) درمانده بودند، مردی متهم به ۶۷ قتل در اطراف تهران، نامی به میان آمد که هیچ نسبتی با این ماجرا نداشت؛ پرویز یاحقی. نوازنده‌ای شناخته‌شده در رادیو، با صدایی آرام و چهره‌ای که برای بسیاری آشنا و امن بود. و همین «امن بودن» معجزه کرد.

روزنامه ای که داستان و عکس این قاتل در آن چاپ شده بود

گفته می‌شود ورامینی، که پیش از آن به هیچ‌کس اعتماد نکرده بود، در مواجهه با یاحقی به زبان آمد. نه با تهدید، نه با فشار، بلکه با نیازی که سال‌ها در جانش ته‌نشین شده بود: شنیده شدن. اعتراف‌ها یکی‌یکی بیرون آمدند؛ آن‌قدر که حتی پذیرفت همه‌ آن‌ها در قالب یک برنامه‌ رادیویی، با همراهی یاحقی ضبط شود. لحظه‌ای که در تاریخ رسانه و موسیقی ایران، هنوز هم شگفت‌انگیز است.

به نظر می‌رسید اینجا موسیقی دیگر هنرِ سرگرمی نبود؛ وسیله‌ عبور به اعماق تاریک روان انسان بود.

قاتلی که پای چوبه دار یک آهنگساز را در آغوش گرفت

روایت‌ها می‌گویند ورامینی پای چوبه‌ دار، یاحقی را با شوق در آغوش گرفت؛ تصویری تکان‌دهنده. قاتلی که در آخرین لحظه، نه به قاضی، نه به جلاد، بلکه به یک موسیقیدان پناه می‌برد. انگار یاحقی برای او نه نماینده‌ قانون، که نماینده‌ فهمیده شدن بود؛ کسی که بدون قضاوت، صدای درونش را شنید.

شاید به همین دلیل است که ویولن یاحقی این‌قدر «اعتراف‌گونه» صدا می‌دهد. ناله‌های کش‌دار، سکوت‌های سنگین، و آن حسِ مدامِ گناهِ بی‌نام. انگار خودش هم می‌دانست انسان، پیش از آن‌که مجرم یا بی‌گناه باشد، تنهاست.

ارسال به دوستان
رکوردشکنی عجیب مربی فرانسوی در المپیک زمستانی ۲۰۲۶؛ تعویض لباس در ۱۵ دقیقه پالمرستون و بیسمارک؛ دو چهرۀ ممتاز رئالیسم سیاسی، با دو منطق متفاوت عرضه اولیه «ثپهران» توسط بانک صادرات ایران؛ تخصیص ۸۶۶ سهم به بیش از ۱.۲ میلیون کد معاملاتی مقصد جدید سرمربی تیم ملی والیبال ایران مشخص شد؛ روبرتو پیاتزا در راه لهستان آغاز اردوی تیم ملی فوتبال بانوان از ۲۴ بهمن/ ۲۷ بازیکن به خط شدند بازاریان سرگردان رشت، با بدهی‌ها و ویرانی‌ها تنها مانده‌اند! شروط سنگین یورگن کلوپ برای نیمکت رئال مادرید؛ انقلاب در ترکیب کهکشانی‌ها آیت‌الله نوری همدانی: موتور سواری بانوان ذاتاً حرام نیست خانه غمگین است؛ بمانیم یا برویم؟ (جستاری دربارۀ دل‌کندن از وطن و رویای زندگی در جایی دیگر) تصاویر جدید و واضح تر از پرواز جنگنده عجیب چینی/ خط و نشان پکن برای نسل ششمی ها در آسمان با J-36 خاتون بم برای دوازدهمین بار قهرمان لیگ برتر زنان شد رونمایی از ترکیب استقلال مقابل الحسین اردن/ ساپینتو با الحدادی و سحرخیزان وارد زمین می‌شود حسین راغفر: براندازان در اقتصاد کشور نفوذ کرده اند چرا قسمت نهم سریال وحشی پخش نشد آخرین قیمت ارز، طلا و سکه امروز 21 بهمن (+ جدول)